Relatie

Om in een relatie te kunnen leven is het noodzakkelijk dat naast het feit dat je met je zelf gelukkig moet kunnen zijn (geloof me zonder zelf gelukkig te zijn) een ander gelukkig moet willen houden.

Maar ja.. wat houdt dat gelukkig houden nou precies in? behalve dan, water bij de wijn te doen?

Naar mijn inzicht houdt dat in, dat je in eerste instantie verliefd wordt op iemand om wie hij of zij is, om dat gene wat hij of zij in jou wakker maakt.
Niet omdat dat perse verandering betekent, in ieder geval niet omdat je dat zo zou moeten ervaren, maar gewoon omdat je wakker wordt.

De ideale relatie zou dan ook kunnen betekennen dat je allebei water bij de wijn doet, dat de ene probeert om de ander te plezieren, maar dat als dat niet lukt, de ander ook weer probeert om de ander te plezieren... niet omdat dat zou moeten, maar gewoon omdat je graag beiden gelukkig wilt zijn en blijven.

Je beschermt elkaar, je neemt het voor elkaar op. Je attendeert de mensen om je heen als de ander zich onterecht voelt behandeld.

De ander daar en tegen, zorgt ervoor dat die bijzonder iemand kan zeggen hij of zij heeft er alles aan gedaan om mij te plezieren, moeilijk wordt het pas als je moet bepalen wanneer welke gedragingen genoeg zijn geweest.

We kunnen onze partner altijd terecht blijven wijzen, of blijven vragen om zich aan de situatie aan te passen, maar en jawel... hoe lang kunnen we dat?

Wanneer zien we in dat sommige dingen echt niet kunnen voor het geluk van de ander?
Wanneer zetten we een streep? is dat echt nodig? die streep? wat moet er gebeuren wil je daar aan toe gezet worden?

Welke keuzes worden er gemaakt in een relatie?

Inmiddels ben ik ervan overtuigd dat ik wel degelijk gelukkig ben met wie ik ben! Dat ik in staat ben om gelukkig te maken, maar ook net zo ongelukkig. Niet omdat ik zo nukkig moet zijn maar gewoon omdat naar mijn gevoel niet gehandeld wordt. Omdat iedereen zijn mond dicht houdt. Omdat iedereen bang is om te zeggen wat er gezegd moet worden. Omdat iedereen bang is om iets kwijt te raken wat hem of haar zogenaamd gelukkig maakt. Omdat wij aan bepaalde voorwaarden moeten voldoen, die ook al druisen ze tegen ons zelf in, wij het toch proberen, ondanks het feit dat we overtuigd zijn van hoe het anders zou moeten zijn.
Fanatisme??? wellicht.... Maar ja.. zo heb je fanatici. Zo heb je pacifisten, zo heb je diplomaten en zo heb je helemaal niets meer wat er toe doet om je zelf te zijn.
Gelukkig is er altijd een keuze!