Jaar bijna voorbij

Zo... Daar zijn we dan maar weer. Het is alweer lang geleden, heel erg lang geleden dat ik iets geschreven heb.
Het jaar 2007 vloog voorbij.. en inmiddels kan ik van 2008 ook hetzelfde zeggen.
Er is in persoonlijk opzicht weinig verandert denk ik zo. Hou nog steeds van de mensen waar ik altijd al van gehouden heb. Mijn dochter wordt een kanjer en is en blijft mijn groote trots. Waarom? Omdat het toch een stukje van mezelf is denk ik zo.

Leuk aan de laatste tijd zijn de mensen (kennissen) die erbij gekomen zijn.
Jammer de mensen die plotseling niets meer van zich laten horen.... Zal er wel een reden voor zijn.

De reis naar New York was erg leuk. Veel gewandeld (en nog steeds dik) hahaha...
Stoppen met roken... 1e poging ging leuk maar op de een of andere manier denk ik dat ik nog niet helemaal overtuigd ben over het waarom stoppen, ook al zijn er redenen te over om het wel te doen. We blijven het in ieder geval elke dag opnieuw proberen.

Oh ja, mijn laptop is weer stuk... dus het kan even duren voor dit weer bijgewerkt wordt!

Kus...

Rupsje

Relatie

Om in een relatie te kunnen leven is het noodzakkelijk dat naast het feit dat je met je zelf gelukkig moet kunnen zijn (geloof me zonder zelf gelukkig te zijn) een ander gelukkig moet willen houden.

Maar ja.. wat houdt dat gelukkig houden nou precies in? behalve dan, water bij de wijn te doen?

Naar mijn inzicht houdt dat in, dat je in eerste instantie verliefd wordt op iemand om wie hij of zij is, om dat gene wat hij of zij in jou wakker maakt.
Niet omdat dat perse verandering betekent, in ieder geval niet omdat je dat zo zou moeten ervaren, maar gewoon omdat je wakker wordt.

De ideale relatie zou dan ook kunnen betekennen dat je allebei water bij de wijn doet, dat de ene probeert om de ander te plezieren, maar dat als dat niet lukt, de ander ook weer probeert om de ander te plezieren... niet omdat dat zou moeten, maar gewoon omdat je graag beiden gelukkig wilt zijn en blijven.

Je beschermt elkaar, je neemt het voor elkaar op. Je attendeert de mensen om je heen als de ander zich onterecht voelt behandeld.

De ander daar en tegen, zorgt ervoor dat die bijzonder iemand kan zeggen hij of zij heeft er alles aan gedaan om mij te plezieren, moeilijk wordt het pas als je moet bepalen wanneer welke gedragingen genoeg zijn geweest.

We kunnen onze partner altijd terecht blijven wijzen, of blijven vragen om zich aan de situatie aan te passen, maar en jawel... hoe lang kunnen we dat?

Wanneer zien we in dat sommige dingen echt niet kunnen voor het geluk van de ander?
Wanneer zetten we een streep? is dat echt nodig? die streep? wat moet er gebeuren wil je daar aan toe gezet worden?

Welke keuzes worden er gemaakt in een relatie?

Inmiddels ben ik ervan overtuigd dat ik wel degelijk gelukkig ben met wie ik ben! Dat ik in staat ben om gelukkig te maken, maar ook net zo ongelukkig. Niet omdat ik zo nukkig moet zijn maar gewoon omdat naar mijn gevoel niet gehandeld wordt. Omdat iedereen zijn mond dicht houdt. Omdat iedereen bang is om te zeggen wat er gezegd moet worden. Omdat iedereen bang is om iets kwijt te raken wat hem of haar zogenaamd gelukkig maakt. Omdat wij aan bepaalde voorwaarden moeten voldoen, die ook al druisen ze tegen ons zelf in, wij het toch proberen, ondanks het feit dat we overtuigd zijn van hoe het anders zou moeten zijn.
Fanatisme??? wellicht.... Maar ja.. zo heb je fanatici. Zo heb je pacifisten, zo heb je diplomaten en zo heb je helemaal niets meer wat er toe doet om je zelf te zijn.
Gelukkig is er altijd een keuze!

Colombia the other side story

Colombia has a reputation for being mad, bad and dangerous. But it can also be magical, enchanting - and safe. Just ask Gabriel García Márquez, says Owen Sheers

Saturday February 18, 2006
The Guardian


Cartagena is home to international film festivals, beauty pageants and regattas. Photograph: Corbis.


'The city, his city, stood unchanging on the edge of time: the same burning dry city of his nocturnal terrors and the solitary pleasures of puberty, where flowers rusted and salt corroded, where nothing had happened for four centuries except a slow ageing among withered laurels ..."
So Gabriel García Márquez describes Cartagena, for much of his life his own adopted city, in his novel Love in the Time of Cholera. The description largely stands the test of time, just as the city itself. The 16th-century colonial town still perches, walled and turreted, on the Caribbean shore. The bougainvillea tumbling from the balconies in the narrow streets still "rusts", the salt still corrodes, the air is still full of solitary (and not so solitary) pleasures and the less frequented streets may still be witness to the odd nocturnal terror, although many fewer than in other Colombian cities, and certainly no more than streets in London or Manchester.
But nothing happening? That's certainly no longer the case. An awful lot happens in Cartagena: international film festivals, regattas, bull-fighting seasons, a national beauty pageant and from now, once a year, those withered laurels will be dusted off for the Hay Festival of Literature.
Love in the Time of Cholera is the perfect companion for a visit to Cartagena, and you could easily navigate the city by following Márquez's fiction rather than a conventional guide book. The novel is just as useful a barometer and guide for the more abstract aspects of the city, too, for negotiating its spirit, its soul. Ironically, however, you might find that your experience of Cartagena will somewhat diminish the imaginative power of Márquez's writing, simply because in Cartagena so much apparent invention lives before your eyes.
Although Márquez now lives mostly in Mexico, for the duration of the festival the city and the novelist share some actual territory once again. On the second day of the festival, I'm lucky enough to spot the man himself as he sits down in front of a giant plasma screen in the old chapel of the elegant Charleston hotel to watch Vikram Seth speak at an event held just down the road in the Claustro de Santo Domingo. I nervously approach him with my copy of Love in the Time of Cholera. He takes the book, notices the second-hand pencilled "£3", raises an amused eyebrow and carefully signs, "Para Owen, su amigo, Gabo."
I'm touched. But then I remember that in Cartagena Gabo is everyone's friend, or rather everyone is Gabo's friend. The whole city seems to either reflect or be in dialogue with his writing. Sometimes it can be hard to work out which way the influence flows. Is the talk of love by the drinkers reclining on cushions on the city's walls informed by the fact that Gabo's books are on every school syllabus, or is their attraction to the big abstract nouns of love, grief, anger, passion, a genuinely Colombian trait?
A bit of both I suspect, and it seems I'm not immune to it either. For my whole time in Cartagena I can't help seeing the close juxtaposition of the physical and the abstract, the body and the spirit that constitutes so much of Márquez's magic realism, echoed in the city about me again and again. On the road up to the Convento de la Popa, the Catholic festival of the Virgin of the Candelaria (the patroness of the city) is advertised in an Aguila beer tent next to a massive poster of the pneumatic and bikinied Aguila girls; outside the city walls, a saddled horse stands patiently tethered between some goalposts on a deserted football pitch; boys sell time on street corners, their hands full of mobiles, placards about their necks advertising "300 pesos for 5 minutes, 500 pesos for 10"; the narrow streets are suddenly filled with a procession of young people wearing gigantic letters of the alphabet; at two in the morning, a painting apparently floats across an empty piazza, until we see the bare-footed legs beneath. I could continue, but I think I've made my point.
There is one area in which ideas of the body obviously dominate over ideas of the spirit, and that is in a certain class of Colombian's fondness for surgical enhancement. Although several men I spoke to wished to believe the contrary, a vast number of Colombian breasts seem to be, well, a bit "magically real". Combine this with the fact that the size of T-shirt worn is nearly always in inverse proportion to the size of enhancement, and you can't help wondering what much of the female population are going to look like in 50 years when the rest of their bodies have succumbed to the ravages of time and just their cleavages are left stubbornly defying gravity. If Márquez were writing his novel now, Love in the Time of Silicon might be an apt title.
Of course dramatic enhancement is very much in Cartagena's history, as is evidenced by Las Murallas, the 8km of impressive walled defences that almost, but no longer quite, encircle the old town. These were constructed over two centuries to defend the city against marauding pirates.
The attraction for these pirates lay in the huge stores of looted native treasures that Cartagena held while waiting for the twice-yearly visits of the Spanish galleons. In the 16th century alone, the city endured five pirate sieges. In 1741, a massive English sea assault by Edward Vernon, second in size only to the D-Day landings, also failed to break the defences. Combine this with Cartagena's early declaration of independence in the 19th century, and you can see why Simón Bolívar named the city La Heroica.
These days the walls play host to young lovers and shots of a different kind, served from a bar not a cannon. The role of the walls in a modern Colombia also seems to be somewhat reversed, in that nowadays they are as much about keeping people (foreign tourists) in, as keeping others out. More than once I was advised not to wander beyond the walls on my own. This made me suspect the old town was something of a theme park, which, given its perfect renovation after achieving Unesco world heritage status, you could argue it is. But only in El Centro. Take a stroll through some of the further winding streets and you're left in no doubt that the old town is still very much a living, breathing, working society. Wanders outside of the walls are also fine, through the stunning "Republican" and Moorish architecture of La Manga, and around the harbour and down the long Miami-like strip of the Bocagrande. Any further, however, out towards the sprawling barrios, and you might find yourself in trouble. I'd hoped to visit Nelson Mandela barrio, an entire community of displaced people from the interior of the country. The Hay Festival together with Plan International ran a kids' poetry project here. I was intrigued but it was made clear to me that without prior planning and security, Nelson Mandela was strictly out of bounds.
Colombia's internal troubles are hardly a well-kept secret. It's well known that Spanish America's oldest democracy is still the most dangerous place in the world to be a trade union leader, and when you plan to visit, trouble is all you hear about. The Foreign Office site will warn you off most of the country, and your friends will tell you you'll be kidnapped. As ever, these warnings are unspecific and, in Cartagena's case, grossly unfair. OK, the town has its share of armed guards and police on the streets, but it also feels totally safe. There is a tremendous amount of good in Cartagena. I had the real sense that Colombians I met wanted to change their country's image in the eyes of the world, and that they recognised this will only occur if real changes happen. The festival was part of this, as Vikram Seth pointed out: "It's actually going to make a difference in Colombia. It's a vote of confidence by outsiders." Tourism can play its part in a similar way, especially if directed at the many small, sustainable projects that are currently flourishing in the country.
One such project is Cultura del Mar, a group of four friends who have established an eco-tourism venture in the Islas del Rosario off the coast of Cartagena. The accommodation on their own "island" on Isla Grande (confusingly, patches of land here are called islands despite not being surrounded by water) is simple, a large open-walled thatched hut. The view of the sunrise over the Caribbean is spectacular; the food, wood-fire-grilled freshly caught fish, gorgeous and plentiful; the alarm clock, a pre-pubescent falsetto cockerel, funny, charming and then annoying.
What Cultura del Mar really excels at, though, is transforming snorkelling from the typical casual gazing experience into a stunning, full-blown marine biology expedition. "The butterfly fish", our guide Daniel tells us as we surface above a reef, "is monogamous. When its partner dies, it dies too, from instinct. Just like humans."
I've done a fair bit of diving but that night Daniel takes us on a truly magical night snorkel through the mangroves of the Enchanted Lagoon. Armed with torches and with a soundtrack of Champeta music from a nearby party, we slip into the still, black water to glide alongside the bizarrely alien world of the mangroves. The bulbous, oyster- and coral-clad roots play host to breeding fish and therefore attract larger predators too. It's eerie, strange and brilliant. Daniel catches a puffer fish which blows up in alarm before fluttering off like a tennis ball crossed with a helicopter. The climax comes, however, when we turn our torches off and find ourselves swimming in a constellation of phosphorescent plankton. A clap of the hands creates a galaxy. We dive down and watch our fluid bodies light up in the dark, seemingly composed entirely of brief, living sparks. When we surface we're laughing like children.
As we did when we swam in the crater of a mud volcano 50km north-east of Cartagena. Legend has it that the Volcán de Lodo El Totumo once spouted fire, but a local priest, seeing the 15m mound as the work of the devil, sprinkled it with holy water and turned the fire to mud. I for one am very grateful that he did. Mud-dipping, it turns out, is not only a great laugh, it also leaves you feeling wonderful. Having climbed the rickety wooden stairs, three men guided us into the thick, deep mud. Sinking isn't an option though, even if you try. Which we didn't, preferring to lie back and let ourselves be massaged and floated about the crater like slow, gloopy bumper cars. Fully muddied, women from local families then led us down to the shore of the nearby lagoon where we were thoroughly washed in a way I haven't been since I was three years old. If you fancy staying on for food and drink, there are a few shack restaurants, and you can even take some of the therapeutic mud home with you in a range of recycled plastic bottles.
Back in town the festival of the Virgin of the Candelaria is being celebrated with a Cabalgata, 2,000 ranch horses ridden through the streets of the city. It's an impressive sight, the wagons and carts of beauty queens and kids followed by hundreds of high-stepping, arched-neck Paso Finos, ridden by particularly stylish male and female rancheros. I've never seen someone handle a highly strung horse in high-heels before.
Despite the warnings, then, official and unofficial, Cartagena proved to be one of the most fascinating and engaging travel experiences I've ever had. Both the city and the surrounding area provide more than enough distraction for a longer visit than our nine days. The food is world-class, the people (enhanced and unenhanced) gorgeous and fun, and the town's sense of life and love infectious. We might not have been kidnapped, but a part of us has definitely been held hostage by this complex and beautiful city. I hope, come next year's Hay Festival, we'll be back to haggle over the ransom price.
© Owen Sheers
• Owen Sheers' latest collection of poetry is Skirrid Hill (Seren, £7.99).
Way to go
Getting there
Air Madrid flies Madrid-Cartagena from €490. EasyJet (easyjet.com) flies to Madrid from the UK from £40.98 rtn inc tax.
Where to stay
Hotel Charleston Santa Teresa (hoteles-charleston.com) has doubles from £130 and Hotel Santa Clara (hotelsantaclara.com) from £220, both set within renovated convent. At the other end of

Hangjongeren!!

Vandaag, in een of ander programma het thema Hangjongeren!
Goed, hierbij mijn mening, niet meer dan dat!
Het is niet meer dan logisch dat jongeren in het straatbeeld niet meer passen, allicht zolang men zich geintimideerd erdoor voelt. Gewoon belachelijk!
We praten allemaal over het feit dat kinderen te veel uren achter de tv en computer doorbrengen. Dit is niet goed!, maar ook dat kinderen de boel terroriseren als ze buiten komen, ook dat is niet goed?! Enige conclusie die ik kan trekken is dat ouderen niet meer in staat zijn om grenzen te trekken, daar waar tolerantie hoort op te houden. De lijn wordt meteen getrokken zodra een kind op straat komt voor een frisse neus. Leuk is om te horen hoe de ouderen van onze generatie katte kwad uithalden in hun tijd! Maar nu? Kattenkwad wordt meteen bestempeld als vandalisme. Waar gaat de wereld heen? waar gaan onze kinderen naar toe? Als ze binnen zitten, dat het ongezond is, als ze buiten zijn, dat het vandalen zijn! Als ze arbeid verrichten en auto's zouden willen wassen in de buurt, dan kan dat ook niet, want het is slecht voor de natuur. Mensen, help, we moeten wat bedenken! Als de kinderen niet bij een verplichte (sport)vereniging zitten, om verantwoord en geaccepteerd vandalisme te plegen, omdat je de geld middelen niet hebt (heb zelf gelukkig geen last van) dan krijgen ze meteen de stempel hang jongeren. Deze belachelijke mentaliteit dient uiteraard te veranderen, maar hoe?

Zo....

Zo...
daar ben ik weer... Er is in ieder geval een bezoeker die stikkem kijkt of er nog wat nieuws komt!!!! Bij deze, ter ere aan jou!
Leuk man, je bent een heel ander gozer dan een tijd geleden. Van de week, in een dronken momment liet ik het je blijken, zei ik hoe trots ik was. Toen waren we met zijn allen nogal aangeschoten :-) Maar toch, nu even, zonder een druppel alcohol in mijn lijf wil ik het toch even zeggen... Jongen ben trots op je! En hoop dat je een mooi leven tegemoet gaat! Binnekort gezellig hapje eten? zet je het even in je agenda? regel je oppas? zaterdag a.s???
Hoe dan ook. We zien elkaar wel!

Vakantie zomer 2006

Dat is een hele tijd geleden dat ik geblogd heb, maar goed hier dan even mijn blog gratis updaten vanaf ons appartamentje in Barcelona, goede verzorging hoor!!!

Het appartament is van Service Appartments Barcelona, een beetje moeilijk te vinden maar de ervaring is goed. Even vanuit Nederland twijfelde ik of ik wel een goede boeking had gemaakt, Na geboekt te hebben ging ik in mijn splinternieuwe boekje met plategrond van Barcelona naar de bewuste straat zoeken, C/ Vilaros was hier echter niet te bekennen, stond niet op de kaart of in het stratenregister het zweet breek me uit bij de gedachte dat dit wellicht een loucher gebeuren zou zijn om de Credit Card gegevens los te troggelen bij zo'n boeking. In stilte leed ik 3 dagen voor vertrek! Om mijn leed te verzachten ging ik googelen naar de bewuste straat, en jawel die wordt aangegeven in de straten register van Barcelona, pfff wat een opluchting! In eerste instantie leek de straat in dat plattegrond ver uit het centrum te zitten, en dus maar hopen dat het appartament voldeed aan de verwachtingen van toch een beetje comfort.

Eenmaal aangekomen in Cap, de 31ste Augustus werden we gebeld om onze boeking te confirmiren, dat gaf mij een goed gevoel, eindelijk werd ik grotendeels verlost van de twijfel of de bewuste appartamenten wel zouden bestaan.

Eenmaal aangekomen in Barcelona was het even zoeken naar de straat ondanks navigatiesysteem, gelukkig ben ik niet op mijn mondje gevalen, en bel ik met de receptie van het complex, luister ik kan de straat niet vinden (stonden we eigenlijk er al :-) )

Bij binnekomst, echt prachtig appartamentje, absoluut geen teleurstelling.
(stukje uitzicht vanaf onze appartament)

Wij lekker alles neergezet, en heerlijk de buurt gaan verkennen, een paar straten verder besloten we om de metro te pakken en met de kids heerlijk op ontdekkingsreis te gaan. Want sinds ik mijn rijbewijs heb, lijkt wel of ik een leek was geworden met het omgaan met het openbaarvervoer. We kochten dan ook een dag kaart (terwijl de dag eingelijk min of meer was afgelopen) de kinderen vanaf 4 jaar betalen dan ook de volle prijs, en sukkelig als we zijn kochten we ook nog 2 zones, dus dat was dubbel betalen.... oeps!

De volgende dag... was onze dagkaart dus echt verlopen!!! Oke, maar nu deden we het goed, een dag kaart, een zone en hup naar Camp nou, fantastish om zoveel nederlanders te zien die grettig de winkel in lopen om een shirt van Ronaldinho te bemachtigen, onvoorsteelbaar! Uiteraard horen ook wij bij de club, anderhalf uur wachten om een behoorlijk smak geld uit te mogen geven aan onze juweltjes van kinderen, wel met hun eigen naam op de shirt!!!!

Nederlandse politiek

Ik verbaas mij over de nederlandse politiek. De ene dag staan politici hier de ander daar... Dan word er steun gegeven, en zodra het even koud wordt is de steun meteen ingetrokken. Met al dat geroep over ethiek, eigen verantwoordelijkheid en onnoemelijk veel andere termen verbaas ik mij telkens over hoe ver dat te zoeken is bij onze eigen regering.

Onze premier laat het ook behoorlijk afweten met betrekking tot eigen verantwoordelijkheid. Hij heeft immers zijn eigen ministers aangesteld. Wellicht wordt er niet genoeg vergaderd in Den Haag, of men hoort alleen zichzelf waardoor als puntje bij paaltje komt, dan kunnen wij nederlanders opmerken wat voor vedeeldheid onze kleine landje kent.

Wat zou het toch makkelijk zijn als we nou eens zouden ophouden met "tolereren". Want wat wordt nou getolereerd. Het is een vreemd gedoogdbeleid in alle opzichten die Nederlandse politiek, wellicht doen al die andere landen die daadwerkelijk opkomen voor hun eigen intolerantie het toch wel beter. Ze leven misschien in oorlog, maar iedereen komt voor zijn of haar opvattingen op, en is daar trouw aan.

Wat zou het toch mooi zijn om steden te in te richten waar iedereen met de zelfde opvattingen kan wonen, zo heb je de mensen die alles wel goed vinden, en die je niet hoort... zo heb je anderen die graag willen helpen en dat ook doen, eigenlijk zou het niet uitmaken wat, maar ik denk dat dat een goede richting naar respect zou zijn. Respect voor wat een ieder die zich ergens in herkent en er naar kan leven LEEFT. Laten we nou eens ophouden met elkaars leven te ruineren beste regering. Geen van jullie is een haar beter dan ik, met jullie zogenaamde kennis, oordelen en of vooroordelen. Er is een wet gemaakt, daar dient naar geleefd te worden en niet volgens een willekeur, daar is de wet niet voor bedoeld.

Wat ik me nog afvraag: Indien Hirshi Ali haar Nederlanderschap mag behouden....
Krijg ze dan nog wachtgeld?
En als dat niet het geval is?, krijg ze het ook?? had ze dan uberhaupt recht op salaris?

Wanneer weet je .....?

Dat je de man bent?
Dat je de vrouw voor iemand bent?
Dat je de moeder bent die elk kind wenst?
Dat je de vader bent die elk kind wenst?
Dat je secretaresse van het jaar bent?
Dat je een goede vriend bent?
Dat je een goed ondernemer bent?
Dat je tolerant bent?
Geduldig bent?
Dat je luistert?
Dat je gehoord wordt?
Dat iemand je mist?
Dat je belangrijk bent?
Dat je het fout doet?
Dat je ervoor gaat?



Wanneer weet je dat jij het bent?