Een stukje verdriet....

Vandaag zou ik 12 jaar getrouwd zijn geweest, hetzij mijn moeder precies een maand ervoor overleed.... Zou dat een teken zijn geweest? pas vandaag realiseerde ik mij dat!!! Ik voel me schuldig en denk, mam dat zou toch nooit nodig zijn geweest?? en tegelijkertijd denk ik een moeder die haar dochter kent en ziet hoe koppig zij is, altijd iets willen bewijzen.... Mam wat ken je me toch goed!!! Hiervoor mij complimenten! maar dat die kennis zoveel pijn zou doen... zoveel mensen zou treffen... dat had jij wellicht nooit gedacht.... ze heeft voorkomen dat ik die cruciale 7 jaar zou halen, na 7 jaar zou je kiezen en de keuze definietief zijn .... je zelf volledig wegcijferen of gelukkig zijn. Nu pas realisseer ik mij hoe alles bepalend bijgeloof kan zijn.
Bijgeloof met zijn goede kanten en zijn slechte kanten... morgen kijk ik de speel fouten na... ik denk dat die wel mee zullen vallen achter af.
Jeee wat doet het pijn, denken dat jij wellicht de oorzaak bent van al het verdriet. Maar ja, dat hoort erbij anders zouden we geen mensen zijn, en ik weet hierna zal ik genieten van het mens zijn, want elk stukje verdriet zorgt ervoor dat ik meer mens ben dan wie dan ook.
Het begint bij ....
Mam ik mis je zo.